السلام علیـــک یاامام الهادی النقی(ع)

متوکل به آنها گفت : « آیا دلیل و برهانی بر علیه این زن غیر از این روایاتی که گفتید دارید ؟»

گفتند : نه! چیز دیگری نداریم . متوکل گفت : تا زمانی که با دلیل و برهان او را قانع نکنم ، مجازاتش 

نمی کنم و او را از ادعای خویش ، باز نمی دارم . آن جماعت گفتند :« امام هادی (ع) را حاضر کن ، شاید او دلیلی داشته باشد که در نزد ما نیست . »

متوکل ، امام هادی (ع) را حاضر نمود و ماجرا را بیان کرد .

حضرت فرمود : « این زن دروغ می گوید ! عمه ام زینب در سال فلان و ماه فلان فوت کرده و در فلان محل دفن شده است .»

متوکل گفت : این جماعت نیز این روایات را گفته اند ولی او همه آنها را رد کرده است . من هم قسم یاد کرده ام که بدون یافتن دلیلی قانع کننده ، او را از گفته خود منع نکنم .

حضرت فرمود : « گوشت اولاد زهرا علیهاالسلام  بر درنده ها حرام است . او را پیش درنده ها بیاندازید اگر از اولاد زهرا علیهالسلام  باشد درندگان به او ضرری نمی رسانند . »

متوکل به زن گفت : حالا چه می گویی ؟

زن گفت : « او می خواهد مرا به این وسیله هلاک نماید . » امام هادی (ع) فرمود : « در اینجا جماعتی از اولاد حسن و حسین (ع) می باشند . هر کس را که می خواهی امتحان کن . » راوی می گوید : به خدا قسم! رنگهای صورت آنان از ترس پرید . بعضی از دشمنان اهل بیت (ع) گفتند : او می خواهد با این مکر و حیله، کس دیگری را هلاک نماید . چرا خودش پیش درنده ها نمی رود ؟ متوکل گفت : « پس خود شما پیش درنده ها بروید . » امام (ع) با نردبان به محل درندگان که در محل پایینی قرار داشت تشریف بردند . شش عدد «شیر» در آن محل بودند . وقتی که امام (ع) داخل محل درنده گان شد شیرها به دور ایشان می گشتند و با تمام تذلل دستهایشان را در مقابل امام هادی (ع) دراز نموده و سرهای خود را بر روی دستهایشان می گذاشتند و امام هادی (ع) دست مبارکش را به سر یک یک شیرها می کشید . بعد از آن با دست به آنها اشاره فرمود و همه شیرها به یک محل رفتند و در مقابل امام هادی (ع) ایستادند .

وزیر متوکل به متوکل گفت : این قضیه برای شما خوب نشد! پیش از اینکه این خبر پخش شود زود دستور بده تا امام هادی (ع) بیرون بیاید . متوکل گفت : « یا اباالحسن! ما به شما قصد سوئی نداشتیم! فقط می خواستیم تا به آنچه که فرمودید یقین پیدا کنیم . حالا دوست دارم که بیرون تشریف بیاورید . »

امام هادی (ع) برخاستند و به طرف نردبان امدند . شیرها دور ایشان را گرفته بودند و خودشان را به لباسهای امام (ع) می مالیدند . زمانی که امام پای مبارکش را به پله اول گذاشت به طرف ایشان توجه نموده و با دست اشاره فرمود که برگردید و آنها هم برگشتند .

امام هادی (ع) بیرون آمد و فرمود : « هر کس که گمان می کند فرزند فاطمه علیهاالسلام است در میان شیرها برود .»

آن زن گفت : به خدا قسم دروغ گفتم . من دختر فلانی هستم و احتیاج مرا وادار به این گفته ها نمود . متوکل گفت : او را در میان شیرها بیندازید . ولی مادر متوکل شفاعت نمود و نگذاشت که او را میان شیرها بیندازند .